دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 4 12 2014 05 22 The Investigation and Critique of Brightman's Personalistic Temporalism Viewpoint بررسی و نقد دیدگاه اصالت زمان شخص‌گرای برایتمن 7 33 19561 FA Journal Article 2016 04 29 The purpose of this study is the investigation and critique of Brightman's personalistic temporalism viewpoint. To achieve this purpose, descriptive-critical method has been used. First, personalism philosophy is introduced and then Brightman's personalistic temporalism viewpoint and the quiddity of person are investigated. Ultimately, the viewpoint is critiqued. The findings indicate that Brightman presents a new conceptualization of "self". For him, self is empirical, not only Brightman's empirical self differs from Hume and his advocates' empirical self, but also he believes that their viewpoint has basic difficulties. For Brightman, the empirical self is "person". In his view, person is moral self and it has ethical implications. Of course, Brightman's viewpoint has the disadvantages resulting from his notion of experience; these disadvantages are lack of adherence to logical implications of his conception of experience, its incompatibility with accepted principles of phenomenology, violating the characteristic of communication as one of important features of experience and person, providing context for experience error, skepticism, abstractionism and limiting ethics to subjective ethics. موضوع این مقاله بررسی و نقد دیدگاه اصالت زمان شخص‌گرای <em>برایتمن</em> است. در این تحقیق با روش توصیفی- انتقادی، نخست فلسفۀ شخص‌گرایی‌ معرفی گردیده، سپس دیدگاه اصالت زمان شخص‌گرای برایتمن و چیستی شخص بررسی و در نهایت به نقد این دیدگاه پرداخته‌ شده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که <em>برایتمن</em>، مفهوم‌پردازی نوینی از «خود» ارائه می‌دهد. «خود» از دید او تجربی است؛ امّا نه تنها با «خود» تجربی <em>هیوم</em> و طرفداران وی متفاوت است؛ بلکه این دیدگاه را دارای اشکالات اساسی هم می‌داند. <em>برایتمن</em> «خود» تجربی را «شخص» می‌خواند. از دید وی «شخص»، «خود» اخلاقی است و دلالت اخلاقی دارد. البته دیدگاه <em>برایتمن</em> هم معایبی دارد که ناشی از تصوّر او از تجربه است؛ عدم پایبندی <em>برایتمن</em> به استلزامات منطقی تصوّر خود از تجربه، ناسازگاری آن با اصول پدیدارشناسی مورد قبول خود، نقض خصلت ارتباط به عنوان یکی از ویژگی‌های مهمّ تجربه و شخص، فراهم آوردن زمینه برای خطای تجربه، شک‌گرایی، انتزاع‌گرایی و محدود کردن اخلاق به اخلاق ذهنی، از کاستی‌های عمدۀ تصوّر او هستند. https://phm.znu.ac.ir/article_19561_e4a5e8fb022785d56a9cefcaa4ac0ee5.pdf