دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 11 27 2022 02 20 Individuality of pain and despair in the midst of a prevalent disaster; An Anti-Climacusian Approach فردیت رنج و نومیدی در هنگام عمومیت بلا؛ تحلیلی آنتی‌کلیماکوسی 247 276 249497 10.30470/phm.2022.525705.1989 FA امین قائمی دانشجوی دانشگاه شهید بهشتی میثم سفیدخوش استادیار دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2021 09 24 As Kierkegaard has explained, humankind’s pain is recognized with its individuality. But, what happens for the pain during a prevalent disaster, and what changes does it go through? Can generality of a disaster always help anyone to endure the pain? Does the generality leave any room for helping those who are all affected? Is there no difference among all kinds of pains in terms of their requirements for enduring or overcoming the individual pain? Such questions lead us to reconsider the relationship between the individuality of pain and the generality of calamity based on Kierkegaard’s meditations, especially because he himself did not engage with this issue exactly. In his book, <em>Sickness unto death</em>, signed by a pseudonym called Anti-Climacus, as a representative of a special existential condition, he takes a look at the meaning of pain that is deeply related to concept of despair, which is the basis of our analysis. In this article, by using an approach we call “Anti-Climacian”, we conclude that the individuality of pain in the context of a general disaster may prevent the lonely person form pursuing a three-staged dialectical movement to set free from despair. همان­گونه که کی­یرکگور می­گوید، رنج آدمی یادآور فردیت آن است؛ ولی این رنجِ متفرد در هنگام ظهور یک بلای فراگیر چگونه می­شود و چه تحولاتی را از سر می­گذراند؟ آیا عمومیت بلا همیشه زمینه­ای است که فرد به یُمن آن رنجِ بلا را بیشتر تاب می­آورد؟ مگر عمومیت بلا مجالی برای یاری­رسانی به دیگرانی که درگیر رنجند باقی می­گذارد؟ آیا میان انواع بلایای فراگیر از حیث اقتضائات آن­ها برای تاب­آوری یا غلبه بر رنجِ متفرد تفاوتی نیست؟ پرسش­هایی از این دست، ما را به بازخوانی نسبت فردیت رنج و عمومیت بلا وا می­دارد؛ زیرا خود کی­یرکگور به تحلیل رنج آدمی در وضعیت عمومیت بلا نپرداخته است. وی در کتاب <em>بیماری تا سرحد مرگ</em> از زبان شخصیتی به نام آنتی­کلیماکوس، به­عنوان نماینده­ای از یک وضعیت اگزیستانسیل آدمی، نظرگاهی دربارۀ­ مفهوم رنج پیش­ می­اندازد که نسبت تنگاتنگی با مفهوم نومیدی دارد و دست­مایۀ­ تحلیل ما برای بررسی مسألۀ فردیت رنج در عمومیت بلاست. ما در این تحلیل از رویکردی که آن را آنتی­کلیماکوسی می­نامیم یاری می­گیریم تا به پرسش­های مربوط به نسبت مذکور پاسخی دهیم. در این نوشتار به­طورمختصر خواهیم گفت که فردیت رنج در شرایط عمومیت بلا شاید انسانِ تنهاشده را از پیگیری هم­نهاد در یک دیالکتیک سه­سطحی  برای رهایی از نومیدی باز دارد، ولی حضور امرابدی الهی در بستر امورزمان­مند می­تواند در این زمینه راه­گشا باشد. https://phm.znu.ac.ir/article_249497_bc49dc4e4cbe666a6a807edfb0a33a08.pdf