دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 14 32 2024 06 21 The Relationship between Action and Character in Aristotle's Poetics پیوند کنش و شخصیت اخلاقی در فن شعر ارسطو 287 317 700907 10.30470/phm.2022.552479.2206 FA محمد هاشمی دکترای تخصصی فلسفه هنر، دانشکده‌ی حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-7123-2234 امیر مازیار استادیار دانشکده‌ی مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر عرفان ناظر پژوهشگر دکترای تخصصی مطالعات تئاتر، پردیس هنرهای زیبا، دانشکده‌ی هنرهای نمایشی و موسیقی، دانشگاه تهران. Journal Article 2022 04 22 According to Aristotle, the character of tragedy must be morally good, that is, virtuous, and in order to be on the path to happiness, it must observe the rule of moral moderation through selective and conscious action. Accordingly, this study raises the question of how to explain the link between action and moral character. To ponder and explain the answer to this question, the Poetics is read and interpreted alongside Nicomachean ethics. The aim is to show the various aspects of action and its relation with character and morality, both positively and negatively, by relying on the relationship between action and moral character in the Poetics. The importance and necessity of this research is that it will help to clarify important parts of the Poetics, relying on its place in the system of Aristotle's moral philosophy. The conclusion to be drawn from this research is that the Poetics should be read in the context of Aristotle's philosophy - especially the Ethics - and also the action, in the thought that governs the Poetics, while it is related to moral character but also takes precedence on it. از دیدگاه ارسطو شخصیتتراژدی باید از نظر اخلاقی خوب، یعنی فضیلتمند باشد و برای اینکه بتواند در مسیر سعادت قرار گیرد، باید طی کنش انتخاب‌گرانه و آگاهانه، قاعدۀ حد وسط اخلاقی را رعایت کند. بر همین مبنا، در این پژوهش این پرسش مطرح می شود که چگونه می‌توان پیوندِ میانِ کنش و شخصیت اخلاقی را توضیح داد؟ برای تأمل و تبیین پاسخ این پرسش، فن شعر در کنار اخلاق نیکوماخوس مورد خوانش و تفسیر قرار می‌گیرد. هدف این است که با تکیه بر نسبت میان کنش و شخصیت اخلاقی در فن شعر وجوه متعدد کنش و تنیدگی آن با شخصیت و اخلاق _در وجه ایجابی و چه سلبی_ نمایان شود. اهمیت و ضرورت این پژوهش در آن است که به روشن کردن بخش‌های مهمی از فن شعر، با تکیه بر یافتن جایگاه آن در نظام فلسفۀ اخلاقی ارسطو یاری خواهد رساند. نتیجه‌ای که از این پژوهش بدست می آید این است که فن شعر را باید در چارچوب فلسفۀ ارسطو _ به‌ویژه فلسفۀ اخلاق_ مورد خوانش قرار داد و نیز کنش، در اندیشۀ حاکم بر فن شعر، در حالی که با شخصیت اخلاقی پیوند دارد اما بر آن تقدم نیز دارد. https://phm.znu.ac.ir/article_700907_acc6841c53b5180ef43ebc28f525189f.pdf