دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 15 36 2026 01 21 Humans Emotional Capacity as a Solution for Frame Problem; De Sousa Theory ظرفیتمندی عاطفی انسان ها همچون راه حلی برای مسئله چارچوب: بررسی و نقد نظریه دِسوسا 87 118 714781 10.30470/phm.2024.2019491.2485 FA ابوالفضل صبرآمیز پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی. Journal Article 2024 01 03 The origin of frame problem back to Artificial Intelligence (AI) and first order logic. Although, in the first place this problem was understood at only logical way, more dimensional such as epistemic aspect has been added by philosophers, later. De Sousa (1987: 172) believes that what called frame problem is that: in a situation we do not retrieve some unrelated information from the vast store of information we have. The question is, how do we know when not to do this, unless we have already retrieved this information? His solution is based on the emotional capacity of humans to explain the frame problem. Emotion by salienting our perceptions and reasons restricted our information and because of that we encounter with lessen choice. This answer remains the novel solution and was used by other philosophers. In this article, while examining de Susa's idea, I will present two criticisms on his solution. The first criticism is based on the question, why is a certain emotion activated in a situation? And the second critique is based on the question that when emotions are not consciously active, how can we say that emotions can help us in solving the frame problem? مسئله چارچوب، اولین بار در حوزه هوش مصنوعی و منطق درجه اول صورتبندی شده. این مسئله که در خاستگاه خود صرفا جنبه منطقی داشت، توسط فلاسفه، خوانش‌ها متفاوتی یافت. دِسوسا (de Sousa, 1987: 172) معتقد است که آنچه که فلاسفه مسئله چارچوب می‌نامند، عبارت است از اینکه: در موقعیتی ما انسان‌ها برخی اطلاعات غیر مرتبط را از ذخیره و انبار وسیعی از اطلاعاتی که داریم را بازیابی نمی‌کنیم. اما پرسش این است که ما چگونه این را می‌دانیم چه زمانی این کار را نکنیم به غیر از اینکه قبلا این اطلاعات را بازیابی کرده باشیم؟. وی نخستین فیلسوفی است که از ظرفیت عاطفی انسان‌ها برای توضیح مساله چارچوب استفاده می‌کند. از نظر وی عواطف با برجسته‌سازی ویژگی‌های ادراک و دلایل، ما را از این مخمصه نجات می‌دهند. در واقع عواطف، با محدودسازی موقت اطلاعات ادراکی‌مان، گزینه‌های عملی و شناختی پیش‌رویمان را محدود می-کنند. این پاسخ همچنان پاسخ بدیعی است و فیلسوفان دیگری نیز از آن استفاده کردند. در این مقاله ضمن بررسی ایده دِسوسا، دو نقد بر راه‌حل وی طرح خواهم کرد. نقد اول مبتنی بر این پرسش است که چرا در موقعیتی، عاطفه‌ای خاص فعال می‌شود؟ و نقد دوم مبتنی بر این پرسش است که در مواقعی که به صورت آگاهانه عاطفه‌ای فعال نیست، چگونه می‌توانیم بگوییم عواطف می‌توانند در حل مسئله چارچوب به ما کمک کنند. https://phm.znu.ac.ir/article_714781_b1dea9583326d3f9a9de4aad43c4d467.pdf