دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 15 36 2026 01 21 Carrying the truth and dilution in transcendental wisdom and resetting its Qur'anic evidence حمل حقیقت و رقیقت در حکمت متعالیه و بازنشانی شواهد قرآنی آن 161 191 718170 10.30470/phm.2024.2018648.2481 FA هادی ایزانلو دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0001-5033-9246 رامین گلمکانی دانشگاه علوم اسلامی رضوی رسول پاداش پور دانشگاه علوم اسلامی رضوی غلامعلی مقدم دانشگاه علوم اسلامی رضوی Journal Article 2023 12 23 The topics of epistemology in Islamic wisdom have a close and continuous connection with ontology, it is natural that with the change and development in ontological explanations, a kind of distinction is also included in the epistemological propositions that indicate them, carrying truth and dilution is one of the types of carrying that is used for distinguishing in The explanation of the unity of creation and personal existence has been proposed in the transcendental wisdom. In this way, the relationship between the subject and the predicate is considered in terms of unity in existential perfections and difference in degree and in the manner of truth and dilution. This attitude is in harmony with other components of transcendental wisdom such as the principle of simple truth, interpretation of causation to manifestation, issuance to emergence. , essences to determinations, etc., in passing from the view of unity of formation to personal unity, and it is compatible with both readings. According to the claim of the harmony of religion and reason in discovering reality, the research problem is whether it is possible to present the Qur'anic evidence in addition to the philosophical and mystical foundations in order to carry the truth and truth and provide a better explanation of the narrated texts by referring to it. In this article, it has been shown in an analytical-example way that some Qur'anic verses can be considered to refer to this interpretation, and by accepting this interpretation, a better explanation of these interpretations can be provided. مباحث معرفت‌شناسی در حکمت اسلامی، ارتباط نزدیک و پیوسته ای با وجودشناسی دارد، طبیعی است که با تغییر و تحول در تبیین‌های وجودشناختی، در قضایای معرفتی حاکی از آنها نیز نوعی تمایز لحاظ گردد، حمل حقیقت و رقیقت از اقسام حمل است که برای تمایز در تبیین وحدت تشکیکی و شخصی وجود در حکمت متعالیه مطرح شده است. در این حمل مانند وجود، رابطه موضوع و محمول از حیث اتحاد در کمالات وجودی و تفاوت در درجه و به نحو حقیقت و رقیقت تلقی می‌شود، این نگرش هماهنگ با دیگر اجزای حکمت متعالیه مانند قاعده بسیط الحقیقه، تفسیر علیت به تجلی، صدور به ظهور، ماهیات به تعینات و.. در گذر از نگرش وحدت تشکیکی به وحدت شخصی، تقریر شده و با هر دو خوانش سازگار است. با توجه به ادعای هماهنگی دین و عقل در کشف واقعیت، مساله تحقیق این است که آیا می‌توان برای حمل حقیقت و رقیقه، علاوه بر مبانی فلسفی و مبادی عرفانی، شواهد قرآنی نیز ارائه نموده و با استمداد از آن تبیین بهتری از متون نقلی ارائه داد؟ در این مقاله به شیوه تحلیلی- مصداقی نشان داده شده است که هم می توان برخی از آیات قرآنی را ناظر به این حمل تلقی نمود و هم با پذیرش این حمل می‌توان تبیین بهتری از این تعابیر ارائه کرد. https://phm.znu.ac.ir/article_718170_58df327a0c58b0cb6fb9eeaaaca1c3f5.pdf