دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 مقالات آماده انتشار 2025 09 24 Ontological explanation of instances of sin from the perspective of Augustine and Abu Hamid al-Ghazali. تبیین وجودشناسانه ی مصادیق گناه از نظر آگوستین و ابو حامد غزالی. 729566 10.30470/phm.2025.2056631.2667 FA ریحانه فخر روحانی پژوهشگر میترا (زهرا) پورسینا دانشکده ادیان و الهیات دانشگاه شهید بهشتی میثم سفیدخوش عضو هیئت علمی دانشکده ادیان و الهیات دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2025 03 25 The present study, using a comparative method, examines the ontological aspects of sin in the thought of Augustine and Abu Hamid al-Ghazali.<br /> Comparing the views of these two great thinkers of the Christian and Islamic worlds on this issue sheds light on the extent of the effects of sin as a great obstacle to human happiness in various areas of his existence. In fact, what sin is existentially, considering its instances, under what category it falls, and what the divisions and relationships between the types of sin are, is important both theoretically and practically.<br /> An examination of the ontological category of sin in the thought of Augustine and Al-Ghazali shows that in the view of both thinkers, sin is realized not only in the members and organs of man, but also in the inner and outer parts. In this regard, one of the divisions of sin in the view of both thinkers is the division of sin into external and internal sins. In addition, Augustine and Al-Ghazali have attempted to classify instances of sin in other ways. The relationship between the types of sin in the eyes of Augustine and Al-Ghazali shows that in the eyes of both thinkers, venial sins are the cause of venial sins.<br /> Based on what is obtained from the semantics of sin, the basis of the concept of &quot;sin&quot; in the eyes of Augustine and Al-Ghazali is &quot;turning away from God towards oneself,&quot; which appears in the ontology of sin in the instance of self-supremacy. پژوهش حاضر، با روش مقایسه‌ای، به بررسی وجودشناختی مصادیق گناه در اندیشه‌ی آگوستین و ابوحامد غزالی می‌پردازد. مقایسه‌ی دیدگاه-های این دو متفکر بزرگ عالم مسیحیت و اسلام در این موضوع گستره‌ی تأثیرات گناه را به عنوان مانع بزرگ سعادت انسان در ساحت‌های گوناگون وجودی او روشن می‌کند. در واقع، اینکه گناه با نظر به مصادیقش، به لحاظ وجودی چیست، تحت چه مقوله‌ای قرار می‌گیرد، و تقسیم‌بندی‌ها و روابط میان اقسام گناه چیست، هم به لحاظ نظری و هم از حیث عملی اهمیت دارد. بررسی مقوله‌ی وجودشناختی گناه در اندیشه‌ی آگوستین و غزالی، نشان می‌دهد که در نظر هر دو متفکّر، گناه نه تنها در اعضا و جوارح انسان، بلکه در باطن و جوانح نیز تحقّق می-یابد. از این رهگذر، یکی از تقسیم‌بندی‌های گناه در نظر هر دو متفکر، تقسیم گناه به گناه جوانحی و جوارحی است. افزون بر این، آگوستین و غزالی به صورت‌های دیگری، از جمله، در تقسیم گناه به صغیره و کبیره، اقدام به تقسیم‌بندی مصادیق گناه کرده‌اند. ارتباط‌ میان اقسام گناه در نظر آگوستین و غزالی نشان می‌دهد در نظر هر دو متفکر گناهان جوانحی عامل تحقّق گناهان جوارحی‌اند. بر اساس آنچه از معناشناسی گناه به-دست می‌آید، اساس مفهوم «گناه» در نظر آگوستین و غزالی «روی‌‌گردانی از خدا به سمت خود» است که در وجودشناسی گناه، در مصداق عُجب (خود برتر بینی) پدیدار می‌شود.