دانشگاه زنجان تأملات فلسفی 2228-5253 مقالات آماده انتشار 2025 09 24 Fodor's Causal Argument in Favor of Psychological Individualism; A Review of Owens's Reaction استدلال علّی فودور به نفع تفردگرایی روان‌شناختی؛ بررسی واکنش جوزف اووِنز 729567 10.30470/phm.2025.2050494.2633 FA عباس مهدوی استادیار گروه فلسفه اسلامی دانشکده فلسفه دانشگاه ادیان و مذاهب Journal Article 2025 01 11 Owens and Fodor agree that folk psychological explanatory states do not supervene on the physical. However, Fodor argues that this does not hold for theoretical psychology, which relies on causal explanations; these explanations must somehow supervene on the physical. Owens utilizes this agreement to critique Fodor, arguing that propositional attitude-based psychological explanations are not causal explanations, and therefore, the hybrid causal/representational model should be abandoned. Conversely, Saidel demonstrates that psychological explanations involving propositional attitudes can be causal, suggesting that the ambiguity in the application of “causal powers” (in their broad and narrow senses) is the source of this disagreement. Butler refutes the existence of broad causal powers, arguing that their acceptance necessitates that individuals with identical intrinsic properties could possess different causal powers, contradicting the supervenience of causal powers on intrinsic properties. Consequently, the tension between the individuation of propositional attitudes via broad content and their individuation via causal powers remains unresolved, and Saidel’s argument fails to address this tension. Finally, this paper critically examines the viewpoints of Owens, Butler, and Saidel, and offers a concluding synthesis. اوونز و فودور در این مورد توافق دارند که حالات تبیینی روان‌شناسی عامیانه، بر امر فیزیکی مترتب نمی‌شوند. با این حال، فودور معتقد است که این امر در روان‌شناسی نظری که بر تبیین‌های علّی متکی است، صادق نیست و این تبیین‌ها باید به نحوی بر امر فیزیکی مترتب ‌شوند. اوونز از این توافق استفاده کرده و استدلال می‌کند که تبیین‌های روان‌شناختی مبتنی بر گزاره‌ها، تبیین‌های علّی نیستند و در نتیجه، مدل ترکیبی علّی/بازنمودی باید کنار گذاشته شود. در مقابل، سایدل نشان می‌دهد که تبیین‌های روان‌شناختی مشتمل بر گرایش‌های گزاره‌ای می‌توانند علّی باشند و ابهام در کاربرد “نیروهای علّی” (در معنای وسیع و محدود) علت این اختلاف است. باتلر با رد وجود نیروهای علّی وسیع، استدلال می‌کند که این امر مستلزم آن است که افراد با ویژگی‌های درونی یکسان، نیروهای علّی متفاوتی داشته باشند، که با فرض ترتب نیروهای علّی بر ویژگی‌های درونی ناسازگار است. در نتیجه، تنش بین تفرد گرایش‌های گزاره‌ای از طریق محتوای وسیع و تفرد گرایش‌های گزاره‌ای از طریق نیروهای علّی، حل نشده باقی می‌ماند و استدلال سایدل این تنش را برطرف نمی‌کند. در نهایت، این مقاله به بررسی و نقد دیدگاه‌های اوونز، باتلر و سایدل و ارائه جمع‌بندی می‌پردازد.