دانشگاه زنجانتأملات فلسفی2228-525351420150622A Survey and Evaluation of Miracle as Evidence to God's Existence from the Perspectives of Philosophers of Religion in the Westنقد و بررسی برهان معجزه بر اثبات وجود خدا از دیدگاه فیلسوفان دین مغرب زمین94119573FAJournal Article20160429While theists consider miracles as a proof for the existence of God, atheists criticize the validity of miracles for the existence of God, as they generally doubt the historical reality of miracles. They consider miracles as impossible. The purpose of this paper is to assess and respond to some of the main questions on this controversial subject, namely: what is miracle? Is miracle a paradoxical concept? Are the references to the historical testimonies for the reality of miracles justifiable? What causes miracles? We will address these questions by a subjective analysis of the concepts, propositions and arguments on the issue. The paper aims to show that firstly, miracle is by no means a paradoxical concept; and that it may not be legitimate to deny its possibility by appealing to the apparent self-contradiction of the concept. Secondly, under certain circumstances it is acceptable that some miracles could have happened. Thirdly, we can consider some quasi-miraculous events as signs of the existence of God, though the indication of some others is a matter of speculation.خداباوران معجزه را دلیلی برای اثبات وجود خدا میدانند. در طرف مقابل، خداناباوران نقدهایی علیه دلالتگری معجزه بر اثبات وجود خدا مطرح میکنند که بیشتر به وقوع پیوستن تاریخی معجزات را محل تردید قرار میدهد و حتی ناممکن میدانند. هدف این نوشتار بررسی و پاسخ به چند پرسش اصلی در این موضوع مورد اختلاف است: معجزه چیست؟ آیا «معجزه» مفهومی خودمتناقض است؟ آیا استناد به گواهیهای تاریخی برای وقوع معجزات قابل توجیه است؟ عامل وقوع معجزه چیست؟ روش این تحقیق توصیفی-تحلیلی است که از طریق مطالعه، بررسی و تحلیل ذهنی مفاهیم، گزارهها و استدلالها انجام میگیرد. بر این اساس، کتب، مقالات و دیگر آثار فیلسوفان مغرب زمین و همچنین کتب و مقالاتی که درباره آنها نوشته شدهاند، مورد مطالعه قرار میگیرند. در این مقاله ضمن بررسی پرسشهای یاد شده تلاش خواهد شد تا نشان داده شود که اولاً «معجزه» مفهومی خودمتناقض نیست؛ لذا نمیتوان با استناد به ناسازگاری درونی مفهوم، امکان وقوع آن را زیر سوال برد؛ ثانیاً در صورت فراهم بودن شرایطی میتوان پذیرفت که معجزاتی رخ دادهاند؛ ثالثاً از میان وقایع معجزهگون برخی را میتوان دال بر وجود خداوند دانست، هرچند که دلالتگری پارهای دیگر محل بحث است.https://phm.znu.ac.ir/article_19573_df613558c15ae2f7ad53bc2c71e8447b.pdfدانشگاه زنجانتأملات فلسفی2228-525351420150622Virtue Epistemology: A Survey and Assessment of Linda Zagzebski's Perspectivesمعرفتشناسی فضیلت محور: نقد و بررسی دیدگاه لیندا زاگزبسکی437919574FAJournal Article20160429Virtue Epistemology is an umbrella term for a new kind of epistemological theory which is formed on a virtue-based theory in the realm of Ethics. Linda Zagzebski, a prominent theoretician of virtue epistemology, believes that establishing an epistemological theory on the virtue-based theory can solve Gettier problem and Value problem –which are the two fundamental problems every epistemological theory faces. Corresponding to the definition of right act ,ðˆ†irtue based-theory, Zagzebski proposes an analysis of knowledge based on the Intellectual virtue and argues that her definition of knowledge not only does not have a problem with Gettier problem, but also would not fall in the Value Problem trap. In this paper, following an introduction to the Virtue Epistemology theories, Linda Zagzebski’s theory is presented. Then the applications of her virtue-based theory in the realm of epistemology are explained. Next, a detailed account of her solution to the value problem and Gettier problem are given. Finally, her theory of virtue epistemology is criticized and evaluated.معرفتشناسی فضیلت محور عنوان گونهای جدید از نظریات معرفتشناختی است که با الگو برداری از نظریات فضیلت محور در حوزه اخلاق شکل گرفته است. از جمله سرشناسترین نظریه پردازان معرفتشناسی فضیلت محور میتوان به لیندا زاگزبسکی اشاره کرد. زاگزبسکی مدعی است ابتنای نظریههای معرفتشناسی بر اخلاق فضیلت میتواند معضل گتیه و معضل ارزش، که دو مسئله اساسی پیش روی نظریههای معرفتشناختی است را پاسخ گوید. از همین روی زاگزبسکی متناظر با تبیین فعل صواب(درست) بر حسب فضایل اخلاقی، تعریف و تحلیلی از معرفت را بر حسب فضایل فکری به دست داده و معتقد است که این تعریف نه تنها به معضل گتیه گرفتار نخواهد شد بلکه به دام معضل ارزش نیز نخواهد افتاد. در این مقاله پس از ارائه مقدمهای در باب چگونگی طرح نظریات فضیلت محور در حوزه معرفتشناسی، نظریه فضیلت محور لیندا زاگزبسکی را مطرح نمودهایم. در بخش دوم این مقاله به کاربرد نظریه فضیلت محور وی در حوزه معرفتشناسی پرداخته و راه حل زاگزبسکی در حل معضل گتیه و معضل ارزش را به تفضیل بیان کردهایم و در بخش پایانی نیز نظریه وی در حوزه معرفتشناسی فضیلت محور را مورد نقد و بررسی قرار دادهایم.https://phm.znu.ac.ir/article_19574_39871d0cee6ab3debf7e05cd7a6d5cf4.pdfدانشگاه زنجانتأملات فلسفی2228-525351420150622The investigation and critique of the system of moral laws in personalist moral theoryبررسی و نقد نظام قوانین اخلاقی در نظریه اخلاقی شخصگرا8111619575FAJournal Article20160429The aim of this paper is the investigation and critique of moral laws system in Personalist moral theory. Achieving this purpose, "descriptive-critical" and "ampliative criticism" methods have been used. Substances are presented through four parts: first, the nature of moral law is conveyed; second, the quality of exploration of moral laws is presented; third, a system of moral laws is introduced that composed of "formal laws"," axiological laws" and "Personalist laws"; fourth, the challenges of moral laws system are mentioned and then modified. The findings show that moral laws have a prominent place in Personalist moral theory, in this sense that those are good guide for a person in a position of choice. Furthermore, relying on holistic approach, Personalist moral theory denies accepting the dualism of formal and axiological laws and presented them in a coordinated and coherent combination. Additionally, adding new laws to the list of formal and axiological laws and offering a new category as Personalist laws, is another innovation of this theory in ethics field. Finally, main challenges in this area, such as redundancy of moral laws in Personalist character ethics and the inadequacy of them in the leading role, are presented. From this study viewpoint, if we assign unifying role for moral laws, we can put them in the ground of character ethics and prove their moral adequacy, as well.هدف این مقاله بررسی نظام قوانین اخلاقی در نظریۀ اخلاقی شخصگراست. برای دستیابی به این هدف، از دو روش «توصیفی- تحلیلی» و «نقد توسّعی» استفاده میشود. مطالب در چهار بخش ارائه میشوند: نخست، به چیستی قانون اخلاقی پرداخته شده است، دوّم، چگونگی شناسایی و کشف قوانین اخلاقی بیان شده است، سوّم، نظامی از قوانین اخلاقی معرفی شده که از سه طبقۀ «قوانین صوری»، «قوانین ارزششناختی» و «قوانین شخصگرا» تشکیل یافته است و چهارم، هم چالشهای نظام قوانین اخلاقی مطرح شده و هم شکل اصلاح یافتۀ این چالشها نیز بیان شده است. یافتههای این مطالعه نشان میدهد که قوانین اخلاقی، جایگاه بسیار برجستهای در نظریۀ اخلاقی شخصگرا دارند؛ به این معنا که راهنمای خوبی برای شخص در موقعیّت انتخاب هستند. همچنین نظریۀ اخلاقی شخصگرا، با اتّخاذ رویکردی کُلگرایانه، دوگانهانگاری قوانین صوری و ارزششناختی را نمیپذیرد و آنها را در ترکیبی هماهنگ و سازوار ارائه میدهد. علاوه بر این، اضافه کردن قوانین جدیدی به فهرست قوانین صوری و ارزششناختی و مطرح ساختن طبقۀ نوینی با عنوان قوانین شخصگرا، از دیگر نوآوریهای این نظریه در حوزۀ اخلاق است. سرانجام، چالشهایی چون زائد بودن قوانین اخلاقی در اخلاق منش شخصگرا و عدم کفایت این قوانین در نقش هدایتگری و تجویز بیان شدهاند. از دید این مطالعه، هرگاه نقش وحدتبخشی را برای قوانین اخلاقی قائل باشیم، میتوان آنها را در اخلاق منش گنجاند و کفایت اخلاقی آنها نیز اثبات میگردد.https://phm.znu.ac.ir/article_19575_43447ae8b987984b453968fb9f938cde.pdfدانشگاه زنجانتأملات فلسفی2228-525351420150622A Solution to the Contradiction in the Concept of “Spontaneous” in the Traditional Definition of Ethics by Using the Four Component Model of Moralityحل شبهه تعارضآفرینی مفهوم «بی رویت» در تعریف سنتی اخلاق بر اساس الگوی چهار مؤلفهای اخلاقورزی11714219576FAJournal Article20160429Traditionally speaking, ethics has been defined as the spiritual qualities that encourage “spontaneous” actions that do not need to be thought, assessed or delayed beforehand. The word "spontaneous" may give the wrong impression that ethical behavior is not based on willfulness or thoughtfulness. However, in the Islamic teachings of ethics (which apply ideas of the Islamic thinkers as well as that of the Western world), willfulness and thoughtfulness actually support ethical actions. The core issue addressed in this paper is assessing the contradiction between “spontaneous” and thoughtfulness in ethical behavior and offering a solution to this contradiction by using the four component model of morality. Using an analytical-logical method and benefiting from the four component model, the ethical behavior is divided into at least four parts: moral sensitivity, moral judgment, moral motivation, and moral character. Here, the “spontaneous” is assigned to the motivation and character, while thoughtfulness and contemplation are associated with the first and the second components. The spiritual qualities can cause spontaneous actions in some of the phases of ethical behavior, although not in all of them. It is maintained that no ethical behavior can be defined as not having been based on prior thoughtfulness or careful judgment.اخلاق در تعریف سنتی، ملکات نفسانی دانسته میشود که سبب صدور فعل «بدون رویت» یعنی بدون نیاز به فکر، سنجش و درنگ میشود. قید «بیرویت» این پندار را به میان میآورد که رفتار اخلاقی، امر اختیاری و سنجیده نیست. در حالیکه براساس آموزههای اسلام و نیز براساس دیدگاه متفکران مسلمان و مغربزمین، سنجش و تفکر، مقوم فعل اخلاقی تلقی میشود. بررسی شبهه تعارض میان قید «بی رویت» و ابتناء رفتار اخلاقی بر تفکر و رفع آن بر اساس الگوی چهارمؤلفهای مسأله نوشتار حاضر است که با روش تحلیلی- منطقی به آن پرداخته شده است. دراین پژوهش با توجه به الگوی چهار مؤلفهای که در آن، رفتار اخلاقی، حداقل مبتنی بر فرایندهای حساسیت اخلاقی، قضاوت اخلاقی، انگیزش اخلاقی، و منش اخلاقی دانسته میشود، بی رویت بودن به معنای سهولت در اراده و عدم تردید در اقدام به دو فرایند سوم و چهارم دخیل در رفتار اخلاقی قابل انتساب است. البته بی رویت بودن به معنای عدم تأمل و تفکر به فرایند اول و دوم دخیل در رفتار اخلاقی منسوب نمی شود؛ بلکه در مراحلی از بروز یک رفتاراخلاقی باعث صدور بی رویت میگردد و نه در همه مراحل و هیچ رفتار اخلاقی بدون تأمل و سنجش قابل تصور نیست.https://phm.znu.ac.ir/article_19576_e5c28ccc603c447214755c11ca54acb6.pdfدانشگاه زنجانتأملات فلسفی2228-525351420150622Corbin’s Reading of Comparative Philosophyخوانش کربن از فلسفة تطبیقی14316619577FAJournal Article20160429Henry Corbin is among the thinkers who endeavored to actualize the essence of comparative philosophy. Husserlian phenomenology was a source of inspiration for Corbin in order to explicate comparative philosophy. Applying the method of phenomenology in comparative philosophy requires a return to the essence of philosophical thoughts. Focusing on the motto, “return to the essence of things,” in his phenomenology, Husserl was looking for this essence not in the transcendental and heavenly world, but in the immediate consciousness of it, and making it to be of a quiddity. Borrowing the motto, here Corbin was looking for the essence in the heavenly and metaphysical world according to the esoteric ontology of the Iranian Muslim philosophers. Corbin has criticized Oursel’s historical thinking and stood completely in opposition to him by resorting to the method of Husserlian phenomenology. According to Corbin, the access to the intuitive perception of essence is the end of philosophy. Comparative philosophy with historical perspective and with acceptance of historiography is meaningless. Corbin propounds the heavenly or sacred history alongside the temporal and mundane one which is considered the only real history by modern attitude.هانری کربن از جمله متفکرانی است که به طور جدی در صدد محقق کردن ماهیت و چیستی فلسفة تطبیقی بر آمده است. منبع الهام کربن در باب تبیین فلسفة تطبیقی پدیدارشناسی هوسرل بوده است.اعمال روش پدیدارشناسی در فلسفة تطبیقی مستلزم رجوع به ذات اندیشههای فلسفی است. شعار رجوع به ذات اشیاء، متعلق به پدیدارشناسی هوسرل است، ولی هوسرل این ذات را در عالمی ماورایی و قدسی جستجو نمیکرد، بلکه در آگاهی بیواسطه و در عمل ماهیتبخشی در پی این ذات میجست. اما کربن در اینجا، با به عاریت گرفتن رجوع به ذات اشیاءِ هوسرل، ذات را طبق هستیشناسی باطنی فلاسفة مسلمان ایرانی، در عالم قدسی و مابعدالطبیعی جستجو میکند. کربن به نقد تفکر تاریخی ماسون - اورسل پرداخته و با اخذ مفاهیمی از پدیدارشناسی هوسرلی تماماً در مقابل وی ایستاده است. از نظرگاه کربن غایت فلسفه دسترسی به ادراک شهودی ذات است و فلسفة تطبیقی با سیر خطی و امتدادی تاریخ و قبول تاریخانگاری معنا ندارد. کربن در کنار تاریخ زمانمند و این جهانیای که نگرش مدرن آن را تنها تاریخ واقعی تلقی میکند، تاریخ قدسی را مطرح میکند.https://phm.znu.ac.ir/article_19577_b323c8edba96b335f0761d1dd004b26c.pdfدانشگاه زنجانتأملات فلسفی2228-525351420150622A Critical Interpretation of Heidegger's Concept of Platonic Truth, According to the Concept of the Form of Goodتفسیری انتقادی بر دیدگاه هایدگر در باب حقیقت افلاطونی با تکیه بر مفهوم مثال خیر16719719578FAJournal Article20160429Heidegger in his article, Plato's Doctrine of Truth, says Plato close the eyes to traditional concept of truth as unconcealment (aletheia) because of his theory of the forms. According to Heidegger, Platonic truth is agreement of natural things with their forms. Heidegger also pays attention to the concept of the form of Good in his interpretation. He says Plato prefers the concept of the form of Good to the concept of truth as unconcealment. This means first, Platonic concept of truth is agreement of things with forms. Second, the form of Good overrides truth as unconcealment (aletheia). This paper investigated Heidegger's claim with studying Plato's theory of the forms and the form of Good. It seems that Plato not only has no proof on agreement of things and forms as truth, but also he declines any dependency of truth on sensible world according to divided line allegory. In Plato's philosophy the truth is not agreement of things and forms. It is in the essence of forms, and things can be comparing with them. As Heidegger says Plato created collateral relation between paideia concept, the form of Good and truth as aletheia in the allegory of cave. So the concept of the form of Good not only does not castrate aletheia, but also confirms it by aligning. هایدگر در مقالهی <em>نظریهی افلاطون درباب حقیقت</em> ادعا میکند که افلاطون با مطرح کردن نظریهی مُثُل، مفهوم سنتی حقیقت به مثابهی ناپوشیدگی (aletheia) را نادیده میگیرد و آن را به مطابقت اشیا و صور مثالی فرو میکاهد. هایدگر در ضمن این تفسیر نگاهی نیز به مفهوم مثال خیر دارد. به عقیده هایدگر افلاطون مفهوم مثال خیر را بر مفهوم حقیقت تفوق داده و بدینسان آن را از جایگاه خود به زیر کشیده است. این دیدگاه هایدگر ناظر به دو وجه است؛ نخست اینکه مفهومی که افلاطون از حقیقت مراد میکند مطابقت اشیای محسوس و مُثُل است. و دوم اینکه مفهوم مثال خیر بر مفهوم حقیقت به مثابه aletheia سروری یافته است. طی این پژوهش و با بررسی آرای افلاطون درباره مُثُل و مثال خیر این ادعای هایدگر مورد بررسی قرار میگیرد. به باور ما افلاطون نه تنها حقیقت را مطابقت شیء و مثال آن نمیداند، بلکه بر اساس تمثیل خط تقسیمشده همواره از نسبت دادن صفت «حقیقی» به ساحت محسوسات امتناع ورزیده است. به باور افلاطون حقیقت نه در مطابقت شیء و مثال، بلکه در ذات خود مثال قرار دارد و اشیا میتوانند از آن بهرهمند گردند. از سوی دیگر چنان که در تمثیل غار افلاطون آمده و هایدگر نیز به آن اذعان دارد، افلاطون نسبت وثیقی میان سه مفهوم paideia یا تعلیم و تربیت، مثال خیر و aletheia یا حقیقت به مثابه ناپوشیدگی، قائل شده است. بنابراین مفهوم مثال خیر نه تنها به تضعیف aletheia نمیانجامد، بلکه در تناظر با آن قرار میگیرد و به نوعی آن را تثبیت میکند.https://phm.znu.ac.ir/article_19578_77d13a096e771552d84d4af5f8ba7980.pdf