نسبت‌سنجی خودآیینی معرفتی با گواهی؛ پیشنهادی آشتی‌جویانه

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
سید مهدی کشمیری 1
محمدرضا امینی 2
1 فلسفه
2 دانشجوی مقطع دکتری فلسفۀ اخلاق دانشگاه ادیان و مذاهب
10.30470/phm.2024.2023995.2506
چکیده
برخی از معرفت‌شناسان معاصر می‌کوشند تا مبتنی‌بر بعضی شواهد و استدلال‌ها «گواهی» را از حجیت تهی کرده و آن را از دایرۀ معارف موجّه خارج کنند. مقالۀ حاضر که در مقام گردآوری به روش کتابخانه‌ای، و در بخش ارزیابی به روش تحلیلی است، می‌کوشد تا یکی از استدلال‌هایی که برای بی‌اعتباری گواهی اقامه شده را بررسی و در ترازوی نقد بگذارد. این استدلال که اصل «خودآیینی» را مبنای نقد خود قرار داده، تکیه‌بر سخن دیگران را شایستۀ انسان بالغ و خردمند نمی‌داند. طبق این اشکال، از آن‌جاکه اتکا به گواهی به‌معنای/مستلزم تعبد و پذیرش قیمومیت دیگری‌ست، اساساً با عنصر شریف و شأن اصیل انسانی، یعنی خودآیینیِ عقلانی ناسازگار است. از همین‌رو، گواهی نمی‌تواند نقشی معنادار در زیست معرفتی آدمی بازی کند. مدعای ما این است که نه‌تنها استدلال یادشده مخدوش و از توجیه مدعای خود ناتوان است، بلکه یکی از لوازم خودآیینی، رجوع ‌به آرای دیگران در قلمروی معرفت است. بر همین اساس، این مقاله می‌کوشد تا ضمن پذیرش خودآیینی به‌عنوان اصلی عقلانی و بنیادین، از اعتبار علی‌الاصول گواهی دفاع کند.
کلیدواژه‌ها
گواهی
معرفت‌شناسی
خودآیینی
آتوریته
برابرگرایی معرفتی
آسان‌باوری معرفتی
موضوعات

عنوان مقاله English

Evaluation the relationship between Epistemic Autonomy and Testimony; A conciliatory proposal

نویسندگان English

Seyed Mahdi Keshmiri 1
Mohammadreza Amini 2
1 Teacher
2 Doctoral student of moral philosophy
چکیده English

Some contemporary epistemologists try to de-authenticate the "Testimony" based on some evidences and arguments and remove it from the scope of justified knowledge. The present article, which is a compilation in the library method, and an analytical method in the evaluation section, tries to examine and criticize one of the arguments raised for the invalidity of the Testimony. This argument, which has made the principle of "Autonomy" the basis of its criticism, does not consider relying on the words of others to be worthy of a mature and wise person. According to these forms, since relying on a Testimony means/requires worshiping and accepting the guardianship of another, it is fundamentally incompatible with the noble element and original human dignity, that is, rational Autonomy. Therefore, the Testimony cannot play a meaningful role in human cognition. Our contention is that not only is the aforementioned argument distorted and incapable of justifying its contention, but one of the essentials of Autonomy is to refer to the opinions of others in the realm of knowledge. Accordingly, this article tries to defend the authenticity of the Testimony while accepting Autonomy as a rational and fundamental principle.

کلیدواژه‌ها English

Testimony
Epistemology
Autonomy
Authority
Epistemological Egalitarianism
Epistemic Gullibility
آرنت، هانا. (1390). وضع بشر. ترجمۀ مسعود علیا. تهران: انتشارات ققنوس.
صوفیانی، محمود، و باقرزاده مشکی‌باف، محسن. (1398). گذار از وضع اخلاقی-مدنی به وضع حقوقی-مدنی و ایجاد اجتماع اخلاقی/سیاسی. تأملات فلسفی، 9 (23): 101-132.
فروغی، محمدعلی. (1344). سیر حکمت در اروپا. جلد اول. تهران: انتشارات زوار.
کانت، امانوئل. (۱۳۶۹). بنیاد مابعدالطبیعۀ اخلاق. ترجمۀ حمید عنایت و علی قیصری. تهران: شرکت سهامی انتشارات خوارزمی.
Blum, A. (2000). The Kantian versus Frankfurt. Analysis. 60 (3): 287–288.
Brennan, Robert L. (2001). Generalizability Theory. New York: Springer.
Driver, J. (2006). Autonomy and the asymmetry problem for moral expertise. Philosophical Studies. 128 (3): 619–644.
Dworkin, Gerald. (1988). The Theory and Practice of Autonomy. Cambridge: Cambridge University Press.
Fricker, Elizabeth. (1994). Against Gullibility. In A. Chakrabarti & B. K. Matilal (eds.). Knowing from Words. Kluwer Academic Publishers. 125-162.
Fricker, Elizabeth. (2006). Testimony and Epistemic Autonomy. In Jennifer Lackey & Ernest Sosa (eds.). The Epistemology of Testimony. Oxford University Press. pp. 225-250.
Foley, Richard. (2004). Intellectual Trust in Oneself and Others. Cambridge: Cambridge University Press.
Goldman, Alvin I. (1993). The psychology of folk psychology. Behavioral and Brain Sciences. 16 (1):15-28.
Greco, John. (2012). Recent Work on Testimonial Knowledge. American Philosophical Quarterly. 49 (1): 15-28.
Hills, A. (2009). Moral testimony and moral epistemology. Ethics. 120 (1): 94–127.
Hopkins, R. (2007). What is wrong with moral testimony?. Philosophy and Phenomenological Research. 74 (3): 611–634.
Lackey, Jennifer, & Ernest Sosa. (2006). Epistemology of Testimony, Oxford: Oxford University press.
Mele, Alfred R. (1995). Autonomous Agents: From self-control to Autonomy. Oxford: Oxford University Press.
McGrath, S. (2009). The puzzle of pure moral deference. Philosophical Perspectives. 23 (1): 321–344.
Nickel, P. (2001). Moral testimony and its authority. Ethical Theory and Moral Practice. 4 (3): 253–266.
Peet, Andrew. (2018). Testimonial Knowledge Without Knowledge of what is Said. Pacific Philosophical Quarterly. 99 (1): 65-81.
Peet, Andrew. (2019). Testimonial Knowledge-How. Erkenntnis. 84 (4): 895-912.
Rand, Ayn. (1964). The Virtue of Selfishness. Kolkata: Signet.
Rushton, J. P., Wiener, J. (1975). Altruism and cognitive development in children. British Journal of Social & Clinical Psychology. 14 (4): 341–349.
Vahid, Hamid. (2004). Varieties of Epistemic Conservatism. Synthese. 141 (1): 97-122.
Zagzebski, Linda. (2012). Epistemic Authority. A Theory of Trust, Authority and Autonomy in Belief. Oxford: Oxford university press.
Zagzebski, L. T. (2016). A Modern Defense of Religious Authority. Logos. 19 (3): 15-28.